Bloggen of barsten

Als ik mij door de media laat informeren over het coronabeleid ontplof ik niet zo vaak meer als in het afgelopen jaar. Ik zie dat veel thema’s die ik toen aansneed nu hoog in het discussiemenu staan. Buiten mijn bemoeizuchtige commentaar om, dat is zeker. Is het fijn om het bij het rechte eind te hebben? Nee, die lol zie ik er zo niet van in. Nog steeds is er dat beleid dat zich echt moeizaam verstaat met de realiteit. Dat gaat ten koste van iedereen en alles. Ik zie dat de wijze van optreden veel twijfels aanjaagt. Nog steeds is het moeilijk voor belangrijke betrokkenen om helder om te gaan met de scheidslijn tussen kennis en verantwoordelijkheid. De Ruttedoctrine is nog intact. De Jonge is nog onvermoeibaar heel trots op wat hij presenteert aan uitvoeringsresultaten met zijn beleidsministerie. Niemand trotser dan amateurs die het wiel lopen uit te vinden: ‘Wij werken ons te barsten’. Het RIVM heeft heel graag sluitende data voor controle en een deugdelijk studieresultaat. En de overheid gaat met data nog immer voldoende betrouwbaar om. En dat is echt al heel lang.

Dit laatste herinnert mij aan een voorval dat ik zo’n dertig jaar geleden meemaakte bij het Ministerie van Justitie waar men begonnen was met het invullen van persoonsgegevens voor het landelijk dataregister voor de politie. Aangezien het werk bestond uit het overtypen van de informatie, had het iemand een heel goed idee geleken om dit door lokale uitzendkrachten te laten doen. Ik weet zeker dat in de families van die nijvere typers hier en daar grote belangstelling bestond voor de inhoud die gewoon geprint kon worden. En dat in de dagen van Tedje van Es. Maar daar was niet over nagedacht. Want simpel werk. Want werk uit de categorie: kan-jij-even..?

Gelukkig zie ik ook dat wetenschappers vlijtig hebben doorgewerkt aan de testmogelijkheden. Een ademtest lijkt nu binnen bereik te liggen. Ben benieuwd hoe de registratie van de uitslagen gaat verlopen. Dat vraagstukje mag vast plaatsnemen in het karretje ‘dilemma’s’ van de nationale beleidstrein.

Ook zou ik heel graag weten op welke manier de nieuwe virusvariant besmettelijker is. Zodat wij en anderen die daarvoor hun best doen, zich beter kunnen beschermen. Zit er nou meer virus in de lucht, of grijpt het binnen het lijf sneller om zich heen?

Maar het ontploffen ben ik echt zat. Dat kan natuurlijk ook een kwestie van beschikbare energie zijn. Maar het is zo duidelijk hoe het steeds weer in een kluwen vastdraait met dat beleid en de uitvoering, dat ik die boosheid een beetje zinloos vind worden. Verwijtbaar vind ik het nog steeds wel, absoluut. Ik ben heel gelukkig dat ik dit blog kan schrijven. Het helpt mij keer op keer om mijn stemming in proporties te krijgen en weet dat ik hiermee terecht kan. Met dank aan mijn lezers!

Om verder te lezen, klik hier.