Boterzachte ontijden

Ons schuiltuintje

Mijn blog belandt bij publicatie in de tegenwoordige tijd. De verleden tijd verdwijnt daarom; was is nu is geworden.

Het versoepelen van de lock-down is aangekondigd.

Wat een boterzachte maatregelen, terwijl er buiten de indicaties van het huisartsenfront over besmettingen helemaal niets in gereedheid is gekomen! Nog steeds zijn er onvoldoende beschermingsmiddelen in omloop: al dat soort zaken worden voorbehouden aan de meest intensieve zorg.

In het OV worden mondkapjes wel verplicht, maar dan alleen te kopen met de lagere beschermingswaarde. Zelfgemaakt van wat dan ook, mag. Dat is nog eens een idee met een bevolking die het gedoe nu zo snel mogelijk van zich wil afschudden en het gewone leven wil herstellen of er niets gebeurd is. En met zoveel bijna radeloos geraakte jonge mensen, voor wie de contacten zo’n belangrijke motor in hun leven zijn.

Dan zullen alle contact-beroepen alweer gestart zijn geholpen met inzet van knullige mondkapjes… Mooi weer ook voor heel volle straten. Ons volk is intelligent en voelt zich verantwoordelijk, zo luidt de aanname.

Mijn duistere vermoeden is dat het kabinet vooral de golf aan claims zo snel mogelijk wil indammen. De versoepeling zal, zo is gezegd, alleen doorgaan onder het voorbehoud dat er geen nieuwe grote besmettingsgolf ontstaat. Dat laatste houdt ik niet voor een vraag, maar voor een zekerheid. De vraag wordt wel hoe je die ontworstelde wereld in een hernieuwde thuishoudgreep weet te duwen.

Ik heb erg genoeg van de bezweringen van Rutten. De mensen worden voortdurend op eigen verantwoordelijkheid gewezen. Het eigen schuld, dikke bult redeneren, waar de kabinetten al veel te lang op tippelen om zo neoliberalistisch mogelijk te kunnen opereren, lijkt zijn plek rap weer in te nemen. Hoe dat collectief uitpakt, tja. Maar het getal voor de groepsimmuniteit is immers nog bij lange na niet bereikt. In het sobere tempo van de lock-down kost dat toch echt drie jaar. Ik voel dat er een bewust, maar onuitgesproken, dot plankgas wordt gegeven op het aantal besmettingen. Alleen wel zo, dat de ziekenhuizen het nog bol kunnen werken vanuit de economisch berekende schaarste aan ruimte, middelen en voorzieningen.

Follow the money, stupid! is een prima leidraad om de hang naar managen in plaats van regeren op waarde te schatten. Het verschil? Managen doe je om een bootje met winstkansen door woelig water te loodsen zonder tegen de kant te klappen, regeren doe je in het belang van iedereen, met de blik gericht op een leefbare toekomst.  

Een eigen antwoord voor wie deze beker aan zich voorbij wil laten gaan: zelfquarantaine volhouden, zo mogelijk nog intensiever, want het wordt buiten al maar drukker, en dus riskanter. En gewoon wachten op een behoorlijke behandelmethode of vaccin. Gelukkig werken honderden bedrijven met dollartekens in de ogen (voor wat die nog waard zijn) koortsachtig door om als eerste te komen met een werkend vaccin.

Een inhaalrace, dat ook, want het pragmatisch besturen heeft de ontwikkeling van deze vaccins jarenlang stilgelegd, want geen vraag. Bij die beslissingen is er compleet voorbijgegaan aan wat een ‘marktvraag’ bij een pandemie eigenlijk betekent in de praktijk. De zo gewenste en bloeiende economieën betalen nu de prijs van het marktgericht besturen van naties. Geen mondkapjes, maar oorstopjes waren toen in zwang. Hoe tijden veranderen.

Sommig aanbod moet je nu eenmaal heel slim managen: je hebt het in huis en wacht geduldig tot de vraag overstelpend is. Is de Kennedy-familie niet ooit schatrijk geworden door het opkopen van waardeloze aandelen tijdens de krach van 1928? Zo werd een zelfbenoemde dynastie gevestigd.

Lonende economie bereik je vooral als je voorbij de verkiezingsdatum durft te kijken in het besef dat niet alleen jijzelf, maar ook je nakomelingen nog wel een aardig leven willen, op den duur. Wij mensheid én de vrije natuur, zijn de echte aandeelhouders. Maar helaas komen die pas aan bod wanneer de onmiddellijke winstkansen verkeken lijken te zijn.

Toch blijkt er misschien nog wat corrigerende kracht nu de kiezers hun standpunt op afzienbare termijn mogen bepalen. Als de chaos de wereld niet nog verder uit balans gaat trillen.

Klik hier om verder te lezen.