De lucht betrekt

DE LUCHT BETREKT

In ons oppashuis drong zich een niet te ontlopen parfumlucht op. Met de dag had ik meer last. Zoveel, dat ik niet kon slapen. Ik kan er niet tegen. Om te voorkomen dat mijn immuunsysteem op hol zou slaan zelfs voor het begin van de boompollenperiode, reisde ik weer af naar huis. Ef was nu heer en meester van het grote huis en ging op speurtocht naar de bron. Alleen amuseerde hij zich gelukkig geweldig, bevrijd als hij zich voelde van de grote gemene pijnen.

Midden in de week gingen Ef en ik samen naar een goedbezochte lezing. Onwennig en lacherig volgde iedereen daar het inmiddels uitgevaardigde devies om geen handen meer te schudden. We oefenden collectief op het aanstoten van de ellebogen en het omhelzen zonder echt contact.

De dag erop werd door de regering besloten om geen bijeenkomsten van meer dan honderd mensen toe te staan. Alle musea, theaters en sportaccommodaties gingen ook dicht. Belasting betalen door ondernemers mocht worden uitgesteld. Ef ging ’s avonds weer terug naar het oppashuis.

Ik had nog wat handgel gevonden in de vakantievoorraden en die aan Ef gegeven. Hij reisde met de trein en ik wilde dat hij die zou gebruiken op het moment dat hij de trein en het station had verlaten. Onverwacht braaf volgde hij mijn wensen op. Dat gaf me enige geruststelling nu het duidelijk was dat het virus ook in Nederland de ronde was begonnen.

Het gedoe met de subsidieaanvraag leidde tot mijn beslissing om op te stappen als bestuurslid bij het culturele clubje. Ik wilde het roer omgooien omdat ik er geen plezier in had. Meestal ben ik vasthoudender in het dienen van de zaak, maar nu stuurde ik een mailtje om te melden dat ik heel graag alleen nog als meedenker wilde doorgaan. Dat gaf me veel lucht. 

Ik bleef weg van ons logeeradres tot het einde van de week was aangebroken en de lucht geklaard. Dat lukte Ef door alle geurkaarsen uit het hele pand diep in een kast in de bijkeuken te zetten.

Het bleef waaien en regenen en van ons plan om lekker door de omgeving te fietsen kwam weinig terecht. Bij het doen van de boodschappen zagen we meer en meer lege schappen. De race om het toiletpapier was al gelopen. Gelukkig hadden we thuis nog aardig wat op voorraad. We probeerden te overzien hoe het nu verder moest. Ik zag er tegenop om de huiseigenaar te ontmoeten op het moment dat hij ’s ochtends vroeg na een lange vlucht van Schiphol thuis zou komen. We besloten een dag eerder te vertrekken. We werden in dit besluit gesteund door een kabinetsbesluit op de valreep. De gehele horeca en ook de scholen sloten per onmiddellijk. Ons plannetje afsluitend nog een keer uit eten te gaan, plonsde in het diepe koude water van een ongewisse nabije toekomst.

Verder lezen kan hier.