Deadline troef

Nog even gas achter de werktafel. Een opstekertje in deze: na maanden van vragen, suggereren en beleefd aandringen kreeg ik bericht van het Nationale Comité 4 en 5 mei dat het programma Over vrijheid gesproken van Twan Vet en mijzelf was opgenomen in de nationale herdenkingskalender.

Een aantal dagen waren vrijgehouden ter de voorbereiding van het optreden en de aangeklede borrel. Gelukkig is Ef ook weer in staat om mee te helpen met de organisatie. We gingen voor een stel ouderen op expeditie om de voorraad handgel aan te vullen. In de bekende winkels bleken die schappen ineens geheel leeg. Tja, als het dan toch zo’n vaart liep, wilden we ook wel een voorraadje voor onszelf. Tot in Bunschoten gezocht: overal hetzelfde beeld. We genoten nog maar even van het uitzicht in de polder en keerden onverrichte zaken terug.

Een deuk in de voorpret van zowel optreden als borrel, werd geslagen door iemand die vond dat ik er geen recht op had om over de oorlog te spreken, want zelf had ik die tenslotte niet meegemaakt. Van die kant hoefde ik geen bezoek te verwachten. Had ik ook niet. En ons optreden gaat helemaal niet over de oorlog, maar over de beleving van vrijheid. Een zaalgesprek onder onze hoede over de betekenis en de associaties. De verhalen van mensen zelf.

Mijn repliek wilde niet landen. Ik wist wel hoe het zat, maar voelde me toch emotioneel aangereden.

Het zakte allemaal door de lieve aandacht van een paar mensen. Op zaterdag kwam Twan om met Ef het Schaduwmoeders-lied in te studeren. Tekst een beetje gewijzigd. Ook oefenden ze een improvisatie op Freedom van Richie Havens. Ooit diende dit nummer als trofee van een vrijheidsbeleving waarmee de hippietijd werd ingeluid; de hang naar ultieme onbekommerdheid. Hier thuis begon ons leven weer in de vorm te springen die we graag voelen. Hoe fijn kan het zijn!

Verder lezen kan hier.