Denktank

Mijn blog is begonnen toen de lock down me op de hielen zat. Ik deed verslag van mijn pogingen antwoorden te vinden in mijn persoonlijk leven. Nu zoek ik steeds maar naar een moment om verder te schrijven over het kleine leven hier thuis, met vrienden en in de omgeving. Iedere keer wordt dit verlangen weer aan de kant gedrukt door nieuwe prangende vragen, net nu ik mijzelf en mijn lezers ook wel wat ontspanning wil gunnen van alle covid-babbel. Tot mijn spijt is het nog niet zo ver.

Ik kwam terecht in een overpeinzing over hoe mijn corona-beleving een beetje stil te leggen, zonder weg te kijken. Nieuwe zinnen begonnen rondjes te draaien in mijn hoofd. En wat vooral boven kwam drijven, is dat het enorm mankeert aan vooruitkijken. Er wordt gereden met de scherpste blik in de achteruitkijkspiegel, als in een achtervolging. Spannend is dat zeker, want de ons achtervolgende crisis slaat zijn piketpaaltjes juist ver vooruit. En wij vinden het duivels moeilijk om hiermee te om te gaan. Tegelijkertijd worden we dol van het gebrek aan perspectief en onzekerheid. Dit slaat grote gaten in ons bestaan en de economie. Die is niet gebaat bij mensen die thuis op hun handen zitten en tegen een crisis aan staren die zich niet laat bezweren.

Kan het ook anders? Misschien wel… Durf te denken buiten de bestaande praktijk. Zoek en vind ideeën uit ervaringen en aanpak van hier en overal. Want als nu stoppen met dat achteruit kijken en handelen naar een toekomst binnen de effecten van het corona-bestaan, dan zouden we misschien wel zulke jaloersmakende oplossingen kunnen bereiken dat zelfs het haar van Trump voorover zakt.

Mijn scenario gooit het over een compleet nieuwe boeg.
Want wat nu als je alle corona-verpleging in dit land onderbrengt in drie grote tijdelijke behandelcentra (zoals China deed), de opschaling van intensive care zoekt in de samenwerking met Duitse deelstaten en de meest kwetsbaren een goed doorleefbare quarantaine bezorgt (zoals New York deed met een straatverbod voor 70-plussers)?
Het zou kunnen. Richt sporthallen en leegstaande detentiegebouwen in als behandelcentra, werf zorgpersoneel en schoonmakers op de vrije markt, aangevuld met ervaren krachten uit de reguliere ziekenhuizen. Verdeel de locaties in drieën: mensen die hun ziekbed komen doormaken, mensen die misschien door zullen gaan naar de intensive care en mensen die de besmettingsfase voorbij zijn, maar nog wat verder moeten opknappen. De reguliere ziekenhuiszorg kan zich intussen tot een behoorlijk niveau herstellen.

Als een dergelijke aanpak post zou vatten, dan kunnen de anderen binnen een paar weken verder met een economisch weerbaarder bestaan. Vraag wel van bedrijven die in september nog winst maakten, de helft hiervan te bestemmen voor de nieuwe aanpak. Of eis het als noodbelasting. Het zijn tenslotte de bedrijven die als eerste baat hebben bij economisch herstel. Voor mensen die hun baan of opdrachten verloren zal het wel langer duren voor ze maatschappelijk weer op twee benen lopen. Bedrijven kunnen hun reputatie en pr versterken door zonder morren mee te werken. Een oud principe van kosten en baten helpt best om hiervoor open te staan. Brievenbusfirma’s krijgen een exit-boete als ze niet meewerken. Evenals andere glibberaars die menen dat eigen geld voorgaat.

Deze noodaanpak schept ook arbeidsplaatsen. Standbouwers en technici uit de evenementenwereld kunnen de noodlocaties optuigen. Snel ook, want daarin zijn ze gespecialiseerd. Zorgpersoneel kan geworven worden onder professionals die in september geen werk deden in de reguliere zorg. Zij zijn misschien ook aan te vullen met buitenlandse krachten. Ervaren ziekenhuismedewerkers en specialisten zouden leiding kunnen geven aan zelfsturende teams van verplegend en verzorgend personeel en schoonmaakploegen. De intensieve logistiek is vast wel op te tuigen uit bestaande initiatieven en organisaties waar de wielen nu niet langer rollen. Dit geldt ook voor de catering en tijdelijke verblijven voor het personeel.

Familie komt niet op bezoek in deze centra, hoe naar dat ook is. Wel zijn er prima internetverbindingen te verzorgen waardoor zij, met behoud van de aanblik op het hele gezicht, kunnen communiceren met hun verwanten en de omringende staf.

In Nederland gaat alle mensen met contactberoepen én studenten (middelbaar onderwijs en voortgezette studies) iedere week twee keer voor een sneltest. Iedereen die een virus onder de leden heeft blijft thuis, totdat een besmetting met corona is uitgesloten. Een eliteploegje van documentatiedeskundigen ontwerpt de bewijsjes die je krijgt met de uitslag van de sneltest. Dat kan best in deze voorbereidingstijd. De horeca heeft personeel genoeg thuiszitten. Deze mensen willen heus wel een periode bij de voordeuren van publieke voorzieningen en bedrijven de bewijsjes controleren.

De regering zorgt ervoor dat de nodige wettelijke ruimte gevonden wordt in afstemming met de Tweede Kamer. Binnen diezelfde tijd. Iedereen kan trots zijn om een deel van de oplossing te zijn en zich daarmee onderscheiden op eigen sterke punten.
Zelfs kun je de evenementenbranche weer het vooruitzicht geven dat die volgend voorjaar weer gehouden mogen worden als ze niet langer dan twee dagen aan een stuk duren. Het zal niet lang duren voordat de voorbereidingen weer onderweg zijn.

Zo kunnen we wel even afwachten tot/of een betrouwbaar vaccinatiemiddel beschikbaar komt. En de regering kan weer eens managen met opgestroopte mouwen. Het kernmotto: kom niet terug met problemen, maar met oplossingen. Hoe fijn is dat! En misschien hoeft het allemaal niet eens zo lang te duren.

Ik kan nog veel meer bedenken, maar voor vandaag ben ik tevreden.

Voor het vervolg klik hier.