Doedrift

Met herwonnen moed bekeek ik het bericht van de vriendin uit New York nog eens en de link naar een artikel in de New York Times dat ze erin gezet had. Ik vind er een krachtige bevestiging van wat ik al dacht: het is beter iets te doen aan bescherming van het ademen, dan niets. In NY is een ware hype losgebarsten om zelf mondkapjes te maken. De Times geeft heel uitgebreide informatie over hoe een behoorlijk veilig product te maken. Wat de effecten van verschillende soorten stoffen zijn, met allerlei links erbij. Ik zette nog eens koffie en dacht: ik ga hiermee aan de slag. De naaimachine staat tenslotte klaar en ik heb vast en zeker van alles in huis om hier wat van te bakken.

Eén van de links bevatte ook patronen en een werkbeschrijving. Ik vond materiaal dat zeker aan de criteria zou voldoen en riep Ef toe dat ik zoiets voor hem ging maken. Hij wilde het wel proberen. ‘Die sjaal is echt vreselijk onhandig en mijn brillenglazen beslaan ook voortdurend.’ ‘Heb je dan niet het gevoel voor gek te lopen? Hier hoor je steeds dat die dingen nergens goed voor zijn, dus je bent wel echt één van de weinigen.’ ‘Nee, hoor!’ ‘We moeten er wel goed mee omgaan. Het is een voorzorgsmaatregel extra. Niet iets dat meer vrijheid geeft.’ ‘En als je hem gedragen hebt, haal ik hem heel voorzichtig van je hoofd, want een van de echte risico’s van zo’n ding is dat je er vervolgens je vingers op zet en zo alsnog een concentratie van het virus aan je handen krijgt.’ Wasbaar zouden deze kapjes ook zijn.

De dagen vulden zich met mijn uitzoekerijen. Ik wilde weer worden geïnformeerd, maar dan graag breder. De NYT bleek pagina’s gratis te hebben opengesteld, wereldwijd, waar ze alle berichten deelden die met de pandemie te maken hadden. En zoveel vragen die langzamerhand  in mijn hoofd waren gaan dolen, werden daar direct voorzien van een brede waaier aan antwoorden en informatiepunten. Er was een keur aan onderwerpen die werden bijgehouden, veel toegang tot allerlei onderzoeksrapporten. En natuurlijk was het me duidelijk dat niet alle antwoorden er lagen en dat niet alle theorieën waar zouden worden. Maar het troostte me diep dat ik op zoek kon gaan. Met iedere dag updates in mijn mail, voelde ik wat overzicht terugkomen in mijn gedachten en stemmingen.

Waarom was ik eigenlijk niet eerder op die manier aan de gang gegaan? Had best gekund met de informatie die ik al had. Waarschijnlijk was ik toch onvermoed blijven steken in de keuze tussen vechten of vluchten. Ik voelde nu eindelijk een duidelijk onderscheid in wat bij wat hoort. Het heel veilig en gezellig maken en houden op ons thuisfront, achter de voordeur. En tegelijkertijd raad weten met het deelgenoot zijn van de wereld daarbuiten. Ik kreeg er ook meer gevoel bij. Had ineens weer de draad te pakken van medeleven. Ik leek nu ook beter uit de voeten te kunnen met de boosheid en het verdriet en de verontwaardiging waar dit hele gebeuren mee gepaard gaat.

Het proefmodel voor het mondkapje bleek Ef te passen. Het stond hem zelfs echt stoer. Het was wel warm, maar hij klaagde niet. Ik zocht uit hoe ik mooier materiaal zou kunnen vinden. Stoffen en filtermateriaal van hoge kwaliteit. Ook handig bedacht ik me als ik in deze pollentijd toch weer eens wil fietsen. Voor het buiten zijn en de beweging. Dus ik moest genoeg maken om er op uit te kunnen, allebei. Het duurde allemaal even, maar deze actie is nu vaste prik: steeds betere mondkapjes maken. Voor eigen gebruik blijf ik ze graag zelf maken. Ook als op den duur er een aanbod ontstaat. Eigen mondkapje eerst, vanwege het materiaalgebruik. Ef is zich gaan toeleggen op het maken van de buigbare metalen strookjes die je over je neus moet klemmen. Een fijne samenwerking: hij vanuit zijn herwonnen werkplaats en ik vanaf mijn even mooi parate werkkamer boven.

Het blog kreeg in mijn hoofd gestalte, hoe ik het zou aanpakken, wat ik daar voor nodig heb. Maar eerst waren er een aantal zaken die, ook voor mijn eigen gemoed, nu gedaan moesten worden. De belastingaangifte was wel de meest urgente. Ik moet er, zoals de meeste mensen, ieder keer weer heel veel moed voor verzamelen. Dat gaat het beste, zo heb ik mij geleerd, als je dat moment gebruikt om ook zoveel mogelijk gegevens onder handbereik te hebben. Dan is het verderop niet zo vermoeiend, ook al breekt het zweet nog altijd uit bij de vragen in het formulier. Altijd moet je weer iets nieuws leren, omdat er altijd dingen veranderd blijken. Hohee.

Om verder te lezen, klik hier.