Eigen tuin, huisjes en knutselarij in tijden van droogte

Uitdroging was in het algemeen wel weer zo’n onderwerp aan het worden. De weersverwachtingen vertoonden nu geen tekenen meer van op handen zijnde neerslag in enige hoeveelheden. Voor het derde jaar op rij, lijkt ook dit jaar getekend te gaan worden door droogte. Die van de vorige jaren was nog niet hersteld. Het uitbreken van grote bosbranden bevestigen dat idee. De waterleidingbedrijven begonnen te vragen om terughoudend watergebruik. Niet bij de hygiëne natuurlijk, maar wel bij het douchen en het wateren van de tuinen.

Vorig jaar schreef Loethe Olthuis de tip in de Volkskrant om bij het doorlopen van de douche tot die warm water geeft, het water op te vangen in een emmer en dat te gebruiken voor de tuin. Wij gaan er weer toe over en zijn geweldig trots hoe ons tuintje steeds groener wordt.

De oostenwind is stevig en weet niet van wijken. Alle berkenpollen uit Centraal Europa en verder naar het oosten blijven in de lucht. Mijn test op de nieuwe aanpak van mijn uiterst heftige allergie was nu aangebroken. Hele milde blootstelling, gecombineerd met een allergie-bestrijdend kruidenmiddel dat ik vorig jaar vond. Uiteindelijk is die allergie een overdreven reactie van het immuunsysteem. Net als de dodelijke afloop van besmetting met corona dat is. En ook sterk verwant aan de dystrofie die Ef vorig jaar weer kreeg. Het adagium voor genezing was en bleef: je immuunsysteem opnieuw inregelen, resetten, door zoveel mogelijk te negeren wat het aangeeft. Omdat het de verdediging zonder noodzaak werd begonnen. Het wachten was nu op de lindenpollen waarin ik vorig jaar bijna gestikt ben.

Mijn werkdrift bleef overeind. Het moment dat ik echt kon gaan schrijven was aangebroken. Het moest ook wel want de woorden ervoor tuimelden door mijn hoofd en konden het best maar zo snel mogelijk landen. Hoewel ik niet bang was dat ik niet genoeg te doen zou hebben, viel me nog een nieuw project in. Ik vroeg me af, hoe zou het er binnen in al die huiskamers eigenlijk uit ziet na al die weken van permanent thuisverblijf. En ook of ik niet een ideetje had om het gebeeldscherm van vroeg tot laat door jong en oud te doorbreken met een ouderwets knutselprojectje.

Zo bedacht ik DE PAPIEREN STAD en kon ik mezelf ter afwisseling ook eens lekker buigen op een prototype van een simpel bouwplaatje voor een huisje van papier. Als ik mensen zou kunnen bewegen om hieraan mee te doen, konden we een stad van papier optuigen. Met alles wat daarbij komt. Leuk idee, maar het weer is hier niet vriendelijk voor, vanwege een overaanbod aan zon en strakblauwe hemels. Toch besloot ik het uit te gaan voeren. Na zonneschijn komt immers ook weer eens regen.

Het bracht mij ook herinneringen. Ik had allang geen bouwplaatjes meer gemaakt. Vroeger toen ik klein was wel, samen met mijn zus. Wij hadden altijd een flink knutselbedrijf, van heel kleins af aan. Het was een goede herinnering en ik wist ook meteen weer hoe met dit maken van allerlei zelfontworpen dingen (Barbie-kleren, bouwplaatjes, eigen krant, veel teken- en schilderwerk) de spanningen van het gezinsleven op de achtergrond hielpen. Naast alle moeilijke situaties, was daar gelukkig ook de ouderlijke notie dat creatief bezig zijn heel belangrijk was voor de ontwikkeling van kinderen. Waarvan akte, dacht ik. Het werkt nog steeds, zelfs lang nadat die ontwikkeling zich heeft ontrold. Ef hielp bij het verzamelen van beeldmateriaal ter illustratie van deze blog. We maakten foto’s van het huisje in diverse landschappen.

Er rolde een hilarisch filmpje binnen via mijn mail. Over hoe te stranden bij het maken van mondkapjes. Was me gelukkig niet gebeurd, maar de lezer zal ik de link niet onthouden. Hier! Vooral de opgewekte introductie geheel in stijl van de onfeilbare huisvrouw als in Madmen, maakt nieuwsgierig naar de instorting van de voorbeeldige presentatie. Onschuldig, maar met fijne knipoog.

Om verder te lezen, klik hier.