Feest en huiver

Cadeau!!!

Mijn verjaardag begon bijzonder onverwacht. Ef had het zo druk met wat later mijn cadeau bleek, dat hij vergat dat dit de echte dag was. Ik bleef wachten op zijn verrassing, maar er kwam niets. Beetje huilerig en verslagen belde ik hem om hem te laten weten dat het zo wel een beetje K was die viering van deze mijlpaal. Hij kwam plankgas naar huis om mij te troosten. Daarna deze dag toch nog kunnen vieren met het ouderpaar en ’s avonds uit eten met onze lieve overburen. De dag was veranderd van een koud grijs-blauwe stemming in één van een warme zachte vertrouwdheid. Een geruststelling dat ik nu zonder angst de achterliggende akelige maanden achter mij mocht laten.

Hier en daar een berichtje: in Italië waren er een paar geïsoleerde gevallen van corona vastgesteld. Twee bij bezoekende Chinezen en één bij iemand die daar juist vandaan kwam. Wij zijn niet van plan naar China te gaan. En voorlopig ook niet naar Italië. Bovendien, het zou een soort griep zijn die alleen de echt zwakkeren treft.

Alleen was het in China nu wel heel erg. En zielig voor al die mensen die daar thuis opgehokt zitten. En dan die noodziekenhuisbouw waar ze mee begonnen waren. Dat ging wel heel hard daar in Wuhan. Maar ja, daar wonen ook vele miljoenen mensen. In die hele Chinese provincie moest iedereen in quarantaine. Meer dan 40 miljoen mensen… Zou dit geen overdreven reactie zijn? Ten tijde van die SARS liep daar ook iedereen met mondkapjes op. Het zag er toen ook al wat overdreven uit en dat leidde hier tot lacherigheid: hoe al die nijvere Chinezen die als dappere Playmobilmannetjes en -vrouwtjes door beeld gingen in de actualiteiten op tv.

Einde week: verjaarslunch met vrienden uit de buurt, en mijn broer. Én het cadeau: een prachtig boek met foto’s en verhalen van vrienden en familie. Een poëziealbum voor bejaarden. En verder nog mooie boeken uit de winkel en andere lieve cadeaus. Ik merkte dat ik me inderdaad rustiger ging voelen en de ruimte voelde en kreeg voor dat zo diep verlangde onbekommerde plezier. Met een vriendin die wiebelig en wel met rollator de stormvlagen had getrotseerd om onverwacht haar opwachting te maken, liep ik mee terug. Zodat ze niet weg zou waaien.

Visitekaartjes en flyers die ik ontwierp en maakte ter promotie van het programma ‘Over vrijheid gesproken’ <link> met Twan Vet, worden nu volop rondgedeeld. Mooi geworden. Vinden anderen ook.

Intussen veel aan het werk voor mijn culturele organisatieclubje. De activiteiten ter voorbereiding van ons evenement later dit jaar leiden zoals altijd bij deze dingen, tot een veelvoud van onverwachte inspanningen. Lijden, zo dacht ik, is een betere duiding in dit geval. Maar ja, wil het tot geluk en tevredenheid leiden, kan het nooit met minder. Volgende week de deadline voor het concept van een belangrijke subsidieaanvraag. Ik hark me door het werk en hoop op weerklank. Nog een snood plan diende zich aan. Ef zag het helemaal zitten: twee weken lang oppassen op een huis. Een verrassende logeerpartij als eerste moment voor ons om eens helemaal uit te breken uit ons thuiszitten. Nooit eerder daar geweest: spannend en hopelijk geen opgaaf. Fijn even op de fiets door een mooie omgeving. Een echt vakantiemoment!

Om verder te lezen, klik hier.