Handvatten

Mijn stemming leed werkelijk onder de aanpak van de crisis. Het kabinet bleef op de handen zitten totdat er een evenwicht zou komen in het polderen over de tegenovergestelde belangen van economie en volksgezondheid en liet zo de crisis machteloos verergeren. Bijna iedereen die ik de afgelopen week sprak, kent nu wel iemand die ‘het’ heeft.

De druk liep zo hard op dat de vraag ‘Hoe dan wel’, door mijn kop ging razen. En zo schreef ik hier uitgebreid over in mijn blog. Dat kon niet voorkomen dat ik me wat verloren ging voelen. Beetje schrijven helpt ook niet altijd, zeker niet als je nog maar moet zien of je het bij het rechte eind hebt.

Wat was vervolgens ik blij met de reactie van een huisarts uit de ouderenzorg. Ze wist me heel goed bij te praten. Ik was verbaasd over hoeveel mij toch niet echt duidelijk was over wat zich feitelijk afspeelt in het medisch handelen rond de pandemie.

Gelukkig kreeg ik ook complimenten van haar over mijn doordenken. En of ik dat vooral wil volhouden, want ze bleek het fijn te vinden om die denkoefeningen van mij en mijn graverijen door de mediabronnen in deze blog te kunnen lezen. Dus ik hou nog even vol.

In ons gesprek kwamen we tot de conclusie dat onderbelicht blijft hoe je op jezelf moet passen wanneer je positief getest bent op covid. De quarantaine gaat over het niet doorgeven van de besmetting, maar als je dan binnen zit, hoe moet het dan? Waar mensen kunnen mensen zelf op letten om te zorgen dat ze op tijd behandeld worden, voordat het echt misloopt.

Deze rare ziekte niet zomaar een longziekte is, maar slaat zomaar toe op het hele lijf. Op allerlei manieren. Ze vertelde dat het net lijkt of je lijf niet meer merkt dat er iets niet goed gaat. Of er  een soort verdoving ontstaat in je hersenen, zoals bijvoorbeeld het verlies van smaak en reuk. Maar dat je daardoor vaak niet merkt dat je benauwd raakt en er te weinig zuurstof in je bloed zit. Dan beland je in het ziekenhuis omdat het ineens echt niet meer gaat. Met daarna een lange weg terug, als dat lukt.

Zo’n benauwdheid is wel eerder vast te stellen, maar dan moet je weten waar je op moet letten. Wie besmet is, kan het aantal ademhalingen tellen op een rustig moment. Dus als je bijvoorbeeld een poosje op de bank hebt gezeten. Twintig per minuut is normaal. Meer wijst op te weinig zuurstof in het bloed. Niet ontkennend stoer zijn, maar meteen de dokter bellen! Dan kan er op tijd medicatie worden toegepast en blijft een echte escalatie vaak uit.

Ik zou graag zien dat zulke dingen landelijk bekend worden gemaakt. Dat lijkt me stukken zinniger dan bekend te maken dat mensen wel naar de Caribische eilanden mogen vertrekken omdat die juridisch gesproken bij ons land horen. Tjonge, wat een toeloop op die vluchten. KLM kan tevreden zijn.

Er is nu een nieuwe weg in geslagen bij de verpleging van herstellende covid-patiënten. In Amsterdam kunnen die bij wijze van proef naar huis om verder verpleegd te worden door de huisarts en wijkverpleging. De beademing gaat mee en er wordt ook geleerd hoe het zuurstofmetertje te gebruiken om te kijken of er genoeg van in je bloed aanwezig is. Het zou fijn zijn als er langs die lijn wordt verder gewerkt. Het zal de ziekenhuizen zeker ontlasten als gestabiliseerde patiënten zo hun herstel thuis of elders kunnen afwachten. En voor de mensen zelf ook plezieriger.

Om verder te lezen, klik hier.