Het regent, het …!

Foto Heleen van Tilburg

Druilerige dagen met regens die aan veel te lange zondagen doet denken, hebben toch zo hun voordelen. Even geen zwerftochtjes lopen op de hei maakt dat er veel tijd op de dag overschiet voor andere dingen. Bijvoorbeeld om terug te blikken op het afgelopen jaar. Heel gepast in deze tijd. En met verrassende conclusies.

Ik heb in het laatste jaar wat vaker gelezen op de sociale media. Als het ergens druk is..! Op de gekste tijden branden de lichtjes van wie zijn account open heeft staan. Ik ontdekte door al die berichtjes dat er veel meer mensen zijn die niet echt van kerst houden. In het tumult van nu lijkt het of dit feest overal in liefdevol samenzijn gevierd wordt. Niets is minder waar. Maar gedwongen onthouding geeft kleur aan het verlangen.

Ik kende zelf veel alleenzame kerstdagen en dat gaf me genoeg tijd voor het vinden van een mening over het karakter van dit feest. Ik hield er zelfs een overtuiging aan over; namelijk dat kerst helemaal niet zo’n sociaal feest is als vaak wordt gedacht. Hoeveel vrienden je ook hebt, met kerst trekt iedereen zich terug in een stamverband waar voor buitenstaanders geen plaats is. Zoals alle feesten in december speelt het feesten zich met kerst voornamelijk af achter hermetisch gesloten voordeuren en dat roept bij de deelnemers nauwelijks vragen op. Soms wel gezucht, zelfs stress.

Opgetrokken wenkbrauwen kreeg ik vaak als ik liet weten wat ik dacht van deze gedwongen maatschappelijke stilte. Op dit moment worden in de sociale media die voordelen juist breed uitgemeten. Meer mensen dan ik vermoedde bleken er een heel persoonlijke kersttraditie op na te houden. Zij houden grote schoonmaak, doen klussen (het verft zo rustig weg), of lezen eindelijk dat boek. Op Fb trof ik een prachtig gedicht, aangereikt door Conny Meslier (met dank!). Dit is de link naar het ‘Troostlied voor wie met Kerst alleen zijn’ van Willem Wilmink.

Zelf mag ik veel zegeningen tellen dit jaar en doe nu maar eens een greep. Helemaal bovenaan staat dat ik mijn draai heb gevonden in het schrijven en dat is nieuw. Dat ik begon lag niet echt aan het thuis moeten blijven, maar aan de storm in mijn hoofd die door de viruscrisis ontketend raakte. Ik ben geen dagboekenschrijver. In solo vakanties schreef ik wel eens een reisverslag, maar verder niet. Liever een gedichtje. Of een lang verhaal voor lezers. Misschien zag ik mijzelf nooit mijn eigen leven nalezen. Achteraf wel jammer. Maar gelukkig zijn de herinneringen nog helder.

De crisis gaf me het gevoel van urgentie dat ik toch iets moest doen aan het bijhouden van de werkelijkheid. Zo kwam ik uit op de aloude kwestie of je nou naar je toeschrijft of juist van je af. Ik vond die kwestie nooit zo belangrijk, maar dacht er nu opnieuw over na. Voor mij betekent schrijven dat ik mijn gedachten kan ordenen en daarmee mijn gevoelens. Zo schrijf ik zeker naar mij toe. Maar dat is niet de enige reden waarom ik ermee ben doorgegaan.

Met het publiceren in de blog, vul ik ook mijn deel in van gesprekken die op dit moment buiten bereik zijn. Wat ik zou vertellen aan vrienden, bijvoorbeeld. Dat betekent niet dat ik van mij af schrijf. Hooguit naar de ander, de lezer, toe. En het dwingt me tot de oefening om het tot een verteerbaar geheel te maken.

Groot is mijn verrassing dat deze blog gesprekken op gang heeft gebracht met anderen. Net als nieuwe contacten. En door deze blog kreeg ik ook veel levenstekens retour, waardoor geliefde bekenden niet zo heel ver weg bleken.

Dat van mij áf schrijven, dat heb ik nog steeds niet ontdekt. Met schrijven raak ik niets kwijt. En de contouren van wat ik bedoel worden eerder scherper. Het betekent een welkome verrijking om regelmatig iets te schrijven over mijn leven en daar wil ik nu beslist niet meer vanaf. Met dank aan mijn lezers!

Zo vlak voor kerst wil ik nog eens kwijt dat ik mij heel gelukkig voel over het samen optrekken met Ef. Als tweezame prutsers hebben we een leven vol plezier. Sinds dat samenzijn ben ik niet langer alleen met kerst en dat bevalt, hoewel wij niets vieren. Hooguit doen we iets extra gezelligs omdat de wereld dan op z’n stilst is. Dit thuiszijn vanwege de crisis lijkt op die manier voor ons een beetje op een héél lange kerst.

Andere zegeningen, vooral de grappige, daar schrijf ik vast nog over met de blik op de jaarwisseling. Iets over haren, meeuwen en wollen laarsjes, hangen nu cliff.

Om verder te lezen, klik hier.