Lachen in de luwte

Ging ik nog shoppen afgelopen maand? Ja zeker! En hoe chic! Ik kocht laarsjes in de opening van de voordeur van de maakster met een eigen ontwerplijn. Beetje hulp bij het passen en het regende even niet. Wat een heerlijkheid. Dat en die laarsjes. Van mooi wollen vilt opgetrokken en bestand tegen weer en wind. Zo ben ik nu verlost van koude voeten. Ik draag ze dagelijks vanaf het moment dat ik mijn bed uitkom totdat ik er weer inga. En ook buiten bij de wandelingen. Zelfs sokken zijn nu overbodig, want zonder zitten ze heerlijk. En verdomd, ze staan nog leuk ook! Voor wie het een verlokking lijkt, haar naam is Liesel Swart.

Het volgende onderdeel van de persoonlijke verzorging is het haar. Het moet weer geknipt, maar ik kan het goede moment niet vinden om eraan te willen beginnen. Hoe het moet weet ik, want geïnstrueerd door mijn onvolprezen kapper. Het kost helaas veel concentratie, tijd en troep. En ik heb gemerkt dat ik er wel een keer of drie voor nodig heb om het naar mijn zin te krijgen. Drie keer dus, die hele oefening. Maar dan Ef! Niet alleen groeit zijn haar als nooit tevoren, hij lijkt er steeds meer van te krijgen. Echt, niet alleen veel langer, maar ook voller groeit de oude jeugddroom rond zijn hoofd. En het staat hem werkelijk veel beter dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Geruststelling, dat is een groot goed. Vanmorgen overkwam mij zoiets bij het lezen van de Volkskrant. Peter de Waard wist er de zegeningen in op te dissen van de afgelopen decennia. Een bijzonder kort, maar veelzeggend overzichtje over het sterk teruglopen van armoede in de wereld en ook, zelfs al geloof je het niet, de enorme daling aan oorlogsslachtoffers. Fijntjes tekende hij ook op dat de Spaanse griep in de eerste helft van de vorige eeuw belangrijk meer doden te betreuren gaf dan de hele Eerste Wereldoorlog deed. Dankbaar ben ik voor zijn verhaal, want relativeren is een noodzakelijke kunst in lastige tijden.

Peter de Klok kwam ook nog eens op de proppen met een kleine verhandeling over waarom de regering geen enkele zorg voelt over de uitgaven van dit moment. Sinds Draghi in Europa net zo lang aan knoppen draaide tot de rente rond nul procent kwam te zweven, is het geld gratis. Ook de staatsschuld geeft zo geen reden tot benauwenis. Alleen hernieuwd begrotingscalvinisme vormt een bedreiging. Dat alles telt zolang de rente laag blijft. De beurzen doen het goed. Nu de mensen nog uit diverse armoedevallen redden. Mooier werk is er niet zomaar!

Vanmiddag waren we getuige van de druk die ontstaat bij delegerend managen op afstand. Op delegeren volgt namelijk onherroepelijk, afreageren. We liepen over een smal bospad naar onze hei toen een fietshelm en bijbehorend pak, vanaf de kant opdoken uit een valleitje, waarna de daarin gehulde eigenaar met het geluid van een stentor het pad blokkeerde. Hij zag ons niet staan, want zijn gebrul was gericht op twee mannen die een moment later ook boven aankwamen op hun mountainbikes. Hoewel zijn maten nu vlakbij hem waren, was hij nog niet klaar. ‘Dit is kut, man. Zo kut.’ De anderen konden enige spot niet helemaal verhullen, maar ook hen zag hij niet echt. Hij kon zijn probleem niet kwijt. ‘Hij is stuk! Zie dan! Kut, ik ga nu helemaal teruglopen.’

Op mijn vraag of ze het pad weer vrij wilden maken zodat we er langs konden, werd mij toegevoegd of ik niet zag dat ze nu even aan het overleggen waren. Onwillekeurig schoven ze toch een stukje op, terwijl de woedende man zijn kutgeroep vervolgde. We liepen er voorbij en keken elkaar aan. ‘Managers!’ Dat kon namelijk niet anders.

Op de terugweg zagen we vanuit de auto een regenboog zoals je die maar zelden mag aanschouwen. Stevig in de aarde geworteld leek hij, met intense kleuren. De lucht erachter was zwartblauw.

Plots moesten we opnieuw halt houden. Een troep ganzen ging in de pas om de tweebaansweg over te steken. Een stuk of achttien bij elkaar. Ze namen er rustig de tijd voor en lieten zich geduldig bewonderen door hun wachtende toeschouwers.

Om verder te lezen, klik hier.