Normaal is anders

Intussen heeft een flink deel van de mensen het over het doen van allerlei dingen onder de beschermende toevoeging: ‘Nu het weer mag’. Er blijkt een groot verlangen naar een bevoogdende overheid.

Een deel van de mensen wordt daar zeker blij van. Het nemen van eigen verantwoordelijkheid is een moeilijke en lastige zaak die vraagt om het maken van onoverzichtelijke keuzes. En dan moet je die soms ook nog eens haarfijn zien uit te leggen aan je omgeving. Daar wordt gevraagd: ‘Is dat nou wel echt nodig?’, ‘Overdrijf je niet een beetje?’ of zelfs geroepen: ‘Stel je niet aan’. Al die zaken liggen voor normale verstandige mensen op de loer. Hoeveel prettiger is toch om alles gewoon af te kunnen doen met de stelling dat het nu eenmaal niet mag om zo de discussie veilig te verplaatsen naar het domein van ‘ze’ en ‘we’. Dat geeft opluchting, of opzuchting, zoals Ef zou zeggen.

Anderen zijn blij met de bevoogdende overheid als een fraaie kans om eens flink in verzet te gaan. Want het luid rondroepen van een mening is de laatste jaren net zo’n belangrijke verworvenheid geworden als het terrasleven, het succesvol zijn én populair, kunnen shoppen en werelddeel hoppen.

Ons wereldje zwiept nu heen en weer tussen wat mag, wat nodig is en hoe je dat aanpakt. En de staatskas lijkt gebaat bij de gretig uitgedeelde boetes aan burgers die al te goed nadenken en de regels naar eigen inzicht toepassen. Alhoewel, evengoed blijven er tonnen liggen, want bij massale overtreding ziet de overheid weinig kans hier iets aan te doen. Als kers op die taart stond op de Dam de burgemeester mee te wiegen bij het ontwaken van de protestbeweging tegen racisme en ongelijkheid.

Natuurlijk zijn het met name jonge mensen die moe worden van de gedwongen afstandhouderij en zich liever asociaal maar vrij weten, dan onder een juk van niet hard te maken afwegingen die hun hele bestaan op z’n kop zet. Dan maar even niet naar opa of oma. En deden ze dat eerder dan wel zo trouw? In ieder geval is het contact met leeftijdgenoten van het grootste belang om een toekomst te kunnen voelen. Dat met ouderen heeft toch vaak het karakter van de Zuiderzeeballade en gaat bijna nooit over wat jongeren zelf echt belangrijk vinden.

‘Willen we dit?’ is wat wij ons hier thuis afvragen over mogelijke ontmoetingen en uitstapjes. We merken dat onze omgeving dit respecteert, incluis de voorzorgen die we van ze vragen als ze bij ons komen. Of dat even niet te doen als ze ergens geweest zijn waar het niet erg veilig toeging.

Wij ouderen zijn geen willoze groep tenslotte. Velen zijn heel goed in staat om hun jongere contacten te vragen om eerlijkheid en afstand. Dan hebben we toch nog zo’n ouderwets gevalletje van: ‘We komen er samen wel uit’. In dit geval zou dat zomaar een heel eind kunnen werken.

Waarom zouden we (huis-)artsen niet gewoon de ronde laten doen om ouderen te vragen of ze bij besmetting en opname in een ziekenhuis wel aan die beademing willen? Zo’n vraag bestaat er ook al sinds jaar en dag over het al dan niet gereanimeerd worden.

Dan wordt het beter mogelijk om de benodigde capaciteit op de IC in te schatten nodig bij een volgende besmettingsgolf. Dat kan natuurlijk alleen wanneer er voldoende middelen zijn om mensen een zachte dood te gunnen.

Botst zo’n aanpak binnen de politieke gelederen? Wie zal het zeggen? Ik heb de vraag nog niet langs horen komen. Misschien is het echt taboe dit onderwerp aan te roeren? Worden mijn lezers boos?

Om verder te lezen klik hier.