Nu het toch steeds regent…

Buiten plenst een bui meedogenloos en koud.  Er is een uitgelezen moment aangebroken om terug te kijken op ruim een jaar van schrijven aan deze blogs. Ik begon er in april 2020 met terugwerkende kracht aan omdat ik toen merkte dat mijn poging om het ouder worden onder ogen te zien, uiterst benauwend samenviel met het begin van de covid-besmettingscrisis. Covid schreven we toen nog vol ontzag en grote onzekerheid met een hoofdletter.

Gaandeweg werden het afleveringen met een dubbele invalshoek. De ene ging over mijn gemoed, stemmingen en gevoelens, de andere bevatte vooral beschouwingen van het dagelijks leven in de crisis en mijn commentaar hierop. Vrij naar Paulien Cornelisse zou ik deze dubbelheid willen typeren als een nachtboek (dank voor de term!) en een dagboek, hoewel ik mezelf nooit heb opgelegd iets per dag bij te houden. Wel wilde ik heel regelmatig schrijven en deed dat meestal wekelijks.

De behoefte om dit zo vol te houden is aan het veranderen. Mijn nachtboek maakte lastige en intimiderende vragen beter hanteerbaar voor mezelf. Hier nu nog meer over schrijven in de blogs leidt tot herhaling. Schrijven blijft wel heel belangrijk, maar ik wil me graag weer richten op andere manieren om dit te doen. Het schrijven van de volgende roman? Wel op mijn lijstje, maar het is geen emmertje dat nog smeekt om omgekiept te worden.

De prangende vragen bij de dagelijkse werkelijkheid in dit afgelopen jaar en de commentaren die zij bij mij wakker maakten, zie ik nu vaak verwoord in kranten en andere media. Overal worden ingrijpende keuzes zichtbaar. Hierbij past de bereidheid om erover na te denken, om onderling tot gesprekken te komen. Hopelijk ontstaat zo een wereldwijd maatschappelijk debat, zoals zich dat ook in de jaren ’60 en ’70 ontspon. Een voortdurend gesprek dat het denken over het leven, de maatschappij en individuele rechten ingrijpend veranderde.

Hoe hard we nu ook streven naar herstel van het eerdere ‘normaal’, die vanzelfsprekendheid is versneld uit het bestaan van iedereen aan het verdwijnen. Dat normaal verdient eigenlijk een andere titel. Want een deel van de wereld kreeg het zo goed dat die mensen zich steeds meer vanuit hun persoonlijke beleving tot de wereld verhielden en dat volkomen normaal gingen vinden. Veel door en door verwende geluiden streden om aandacht. Denk bijvoorbeeld aan de enorme aandacht voor het uiterlijk, het luid aangemoedigde verlangen om grenzeloos dromen na te streven en niet te vergeten de lange tenen van het eigen gelijk. De ultieme maakbaarheidzucht leek bijna tastbaar.

Dat bestaansparadijs stond voor de hele wereld in de etalage en werd ook gezien door diegenen voor wie zo’n manier van leven er helemaal niet inzat. Dat gaat niet veranderen. Het is immers niet mogelijk deze welvaart binnen bereik van alle menselijke aardbewoners te brengen. We zijn gewoon met veel te veel en die welvaart kent te veel giftige kanten.

Wat kunnen en willen we dan wel? Het is aan ons… Mars biedt geen soelaas. En de aarde is geen onbeperkte toeristische attractie waar je je kop overal lekker in het zand kunt steken. We zullen echt iets moeten bestendigen dat recht doet aan wat het leven is. Andere tijden zullen zich gaan afspelen in de naaste toekomst. Voor wie dat wat betekent: echte uitdagingen genoeg!

De komende periode wil ik mijn blog nog wel af en toe aanvullen met wat er in me opkomt. Kijk gerust zo nu en dan eens of er wat nieuws te vinden is. Of begin een gesprek met mij. Dat is heel welkom.

Voor nu wil ik mijn lezers heel graag danken zeggen voor hun trouwe en troostende belangstelling. Het bleken er heel veel meer te zijn dan ik me ooit had kunnen voorstellen toen ik met deze blogserie begon.

Bijzondere dank ben ik verschuldigd aan Fred Limburg en Heleen van Tilburg. Zij hebben mij enorm geholpen. Die samenwerking is een uiterst dierbare ervaring gebleken!

Onregelmatig zal een nieuwe pagina verschijnen.