Offerzin in tijden van corona

Saoedi-Arabië doet het een jaartje zonder hadj. Niks Inshallah, ze willen gewoon geen corona daar. Ook Allah krijgt dus een quarantaine voor de kiezen. Maar grote feestdagen laten zich niet zomaar overslaan. In tuinen bij ons in de buurt kwamen veel mensen van heinde en verre bij elkaar ter gelegenheid van het jaarlijks offerfeest. Dit feest is een maatschappelijk en sociaal hoogtepunt, vergelijkbaar met onze kerstdagen. Met dit verschil dat men daar traditioneel de deuren wijd openzet en de gastvrijheid laat zegevieren. In het oude normaal juichte ik dit toe, nu hoop ik er het beste van.

‘Nu het weer mag’ leidt tot meer uitbundig gedrag. Alle culturen in ons land vieren wat er maar te vieren valt, het liefst in grote groepen. Feesten beschermt tegen gevoelens van angst en onzekerheid, net als plezierig opgaan in een groot gezelschap dat doet.

Veel ingrijpen doet de overheid niet, want ja, dat past niet meer zo trefzeker bij de nieuwe boodschap. Onze regering belijdt met mooi gemanicuurde, én schone handen dit: iedereen weet hoe het moet om besmetting te vermijden en dus is het een zaak van eigen verantwoordelijkheid van ons als miljoenen individuele burgers om te zorgen dat het tij gekeerd raakt. Blijken we ineens in een land te leven waar het begrip ‘eigen verantwoordelijkheid’ verstaan wordt als ‘eigen vrijheid eerst’.

Normaal gesproken past deze uitruil van betekenissen naadloos binnen het liberale repertoire. Nu ziet deze regering zich geplaatst voor de opgave het adagium ‘samen’ te laten sporen met dat van ‘de eigen verantwoordelijkheid’ en stuit zo op een muur van diep verwend egocentrisme en enorme haast die mensen hebben om het gevaar te relativeren en zoveel mogelijk weg te redeneren. Mensen die geen ‘nieuw normaal’ willen, maar het oude vertrouwde, toen ze zich gelukkig wisten.

Om verder te lezen, klik hier.