Omslag

Foto Heleen van Tilburg

In het nieuws buitelden ongekende kenteringen over elkaar heen. Natuurlijk de berichtenstroom over spoedige beschikbaarheid van een vaccin.  Maar ook de politieke aardverschuivingen. De Arabische Emiraten gooien de trossen los van de sharia-gestuurde wetgeving. In de VS wordt de kunst van het verliezen weer bon ton. Hier te lande schreef de VVD aan een vernieuwd verkiezingsprogramma. Hierin is zo’n omslag beschreven dat het voor Groen Links nog een flinke kluif zal blijken zich scherp te onderscheiden. De trend om ons maatschappelijk verkeer vooral te laten afhangen van het gezonde verstand van bedrijven en van de marktwerking, is tamelijk passé aan het raken.

Er dient zich weer een tijd aan waarbij politieke discussies niet zozeer zullen gaan over de vraag óf we dingen moeten veranderen, maar vooral over het hoe. Zal ik er het beste van hopen? Ja, ik blijf aan de bak.

Met spanning wacht ik deze dagen af of iedereen de impuls kan weerstaan om de voordeur open te gooien. Lastig met die feestdagen om geen onstuitbaar verlangen te voelen naar meer vrijheid. Maar ja, het heeft vast nog voeten in de aarde voordat er echt een vaccin is dat op grote schaal kan worden toegediend. Dus beter als niemand het eigen normaal nu alweer gaat inrichten.

De covid-ontkenners zitten inmiddels op de achterste bank. Een aantal van hen blijkt te kampen met een stevige besmetting. In jezelf geloven is niet zomaar genoeg om te ontsnappen aan het lot.

Ik hoop dat het kabinet de komende tijd het roer stevig beetpakt en niet meer doelloos nieuwe cijfers afwacht. Ervoor gaat zorgen dat het testen structureel verbetert. De ontwikkeling is hoopgevend. Er moet nog wel gesnoeid worden aan bizarre beleidseilandjes. Maar als duidelijk is dat dat nodig is om om iedereen soepel door de bocht te laten gaan en het gewone leven langzamerhand met beleid weer op te laten pakken, dan zou je zeggen: moet kunnen. En kunnen is moeten. Dat ook, nu.

Ik verwacht dat er haast gemaakt wordt met de beslissing over de rangorde voor het vaccineren. Niet polderen, maar nu al de meest effectieve aanpak bepalen. Het herwinnen van vrijheid om de samenleving weer op stoom te krijgen, is voor iedereen gunstig.

Ik denk dat de mensen met contactberoepen als eerste door de vaccinstraat moeten kunnen, dan de jongeren en studenten, en vervolgens de rest. Wij kwetsbaren hebben in de regel een goed besef van hoe we ons kunnen beschermen. En nog steeds is niet echt ontmaskerd wat een besmetting echt inhoudt. Dan kan het geen kwaad nog even af te wachten voordat je de ouderen ook zo’n prik geeft. Gelukkig lukt het steeds beter de ziekte te behandelen. En over het voorkomen van besmetting hoorde ik toevallig van een neusspray die het nodige tegen kan houden.

Om deze balans van snelle veranderingen af te ronden: hoe mooi is het dat er zo creatief wordt omgegaan met inzetbaarheid van extra handen in de zorg. Er blijkt een groeiend contingent van mensen ingewerkt te raken in taken rond het medisch handelen. Misschien is het goed die mensen voor de komende jaren op een reservelijst te plaatsen, zodat ze makkelijk teruggevraagd kunnen worden wanneer er zich weer iets voordoet dat de samenleving flink raakt. Ook iets voor het onderwijs misschien? Een verkorte MBO-opleiding inrichten om mensen een basistraining maatschappelijke inzetbaarheid te laten volgen? Idee?

Om verder te lezen klik hier.