Rondduwende verlangens

Een diep verlangen om mijn wereld nu eindelijk te verkleinen tot die postzegel, lees werkkamer, beheerst mijn dagen. De benauwdheid die ik had toen het leven zich plotseling beperkte tot precies die ruimte, en ik me steeds drukker maakte over wat er nu echt gebeurde in die grote wereld, die ben ik nu wel kwijt. Niet dat er niet genoeg gebeurt dat het overdenken waard is, maar het lijkt nu wel tijd om uit de ongemakkelijke alertheid te stappen.

De reacties die ik krijg, zijn behalve bemoedigend ook een troost. Ook al spreek ik weinig mensen, ze zijn er zo wel in mijn beleving en ik weet me ook met hen verbonden. En blogschrijven levert een heel andere uitwisseling op dan met e-mail en sociale media.

Zo’n blog laat je vrijuit spreken op je eigen moment, terwijl het lot van mailtjes en berichten is dat mensen alleen reageren wanneer het hun uitkomt en wanneer je verhaal te ver naar onder is gezakt in de dagelijkse berg, dan hoor je ‘gewoon’ niets meer. Zo raak je in de positie van beggar en de ander in de rol van chooser. Het laat zich raden wie zich daarbij het prettigste voelt. Het schrijven aan mijn blog bezorgt me juist plezier, want ik voer zo in de eerste plaats het gesprek met mezelf. Dat helpt me bij het denken over allerlei dingen. En ik dank iedereen die vervolgens iets laat horen.

Voor wie mijn gedachten over de ‘grote wereld’ graag nog leest; ik blijf wel schrijven over wat me opvalt, maar voel me nu minder corona-dossierhouder dan in de afgelopen maanden. Het crisisgehalte, ontstaan door grote onduidelijkheden, onzekerheden en woekerende twijfels, loopt bij mij nu langzamerhand terug, zelfs als ik nodeloze discussies voorbij hoor komen. Aan de einder beginnen vele lichtjes te blinken; van neusspray, vaccinatie tot bezoek en vakanties.

Wel zag ik nog een mooi staaltje nuttig denken voorbij komen in de Volkskrant. De uitkomst van een  familieberaad over het duurzaam betrekken van jongeren bij het oplossen van noodtoestanden, nu en in de toekomst. In de brief wordt op een uiterst zinnige en gedetailleerde manier geredeneerd over het instellen van de maatschappelijke dienstplicht nu al die m/v dienstplichtigen niet onder de wapens geroepen worden.

Ik werd blij van dit verhaal, omdat we er allemaal echt mee geholpen waren, als er nu zoiets had bestaan. Verder adresseert het idee veel lastige kanten van het opgroeien in onze huidige maatschappij. Voor wie zelf de brief wil lezen: hier de link.

Het deed me ook denken aan de dagen dat Nederland een dergelijke dienstplicht kende onder de titel Bescherming Bevolking (BB). Ik herinner me nog goed dat mijn vader herhaaldelijk op oefening moest. Verbaasd keek ik naar zijn onbekende gestalte in uniform met baret. Hij leek wel iemand anders geworden.

Bij die bescherming ging het om het verlichten van problemen zoals die waren gebleken tijdens de voorbije oorlog. Voor komende tijden heb ik liever iets, dan niets aan paraatheid, als veel handen en ondersteuning nodig zijn om een ontij te keren of een wantij te doorstaan.

Om verder te lezen, klik hier.