Rustig rommelen

Foto: Heleen van Tilburg

Ook na de decembermaand waar de dagen meestal zondagen leken, stromen de weken en uren als fijn zand weg tussen de vingers. Een best aangename ervaring die een beetje aandoet alsof we vergeten zijn om terug te keren van vakantie en de eisende wereld het heeft opgegeven naar ons te verlangen. Onze vriendschappen vormen het contrast. In jaren kregen we niet zo veel kaarten met mooie wensen en het bellen over en weer leidde tot langere plezierige gesprekken. Telefonische op bezoek. De meeste vrienden herstellen goed van de aantasting van de gezelligheid met de feestdagen en lijken zich neer te kunnen leggen bij het doorduren van de gedwongen thuiszitterij. Ik merk ineens dat de gedachte aan hernieuwde ontmoetingen me intens ontroert. Ook die gedachte moet wachten.

In de volle zon stappen we de auto uit voor ons bezoek aan de hei. De parkeerstrook  heeft nog ruimte over en we zien meer mensen vertrekken dan aankomen. Met een nauwelijks voelbare aai strijkt de wind ijskoud over onze gezichten. Verlangend kijken we of dat ene bankje waar je zo mooi in de zon kunt zitten, vrij is. We zien er juist mensen stilstaan, maar die lopen even later toch verder. Vandaag is het bankje voor ons. We bedekken de vochtige zitting met mijn sjaal en zijn verrast door de zonnewarmte op ons gezicht. Met gesloten ogen wachten we het moment af dat die ene donkergrijze verveelwolk ons in de schaduw gaat zetten. Verder op pad zien we dat de lucht merkwaardig helder is. In het uitzicht melden zich achter de gebruikelijke horizonnen nog weer onvermoede nieuwe. Als je hier deze dag een huis zou bouwen heet dat onvermijdelijk ‘De wijde blik’.

Terug op de parkeerplaats merken we dat deze plek een slechte is om pech te krijgen. Nou ja, pech? Ef raakte te vroeg verdroomd en liet de sleutel in het slot zitten en dan gaat er een veiligheidsmechanisme in werking dat het starten blokkeert. De ANWB blijkt een wirwar van doorkiesmomenten te hebben bedacht met als eindpunt een sms-berichtje terug met een internetlink. Werkt niet op deze telefoon, want we internetten alleen thuis via de wifi. Geen parate inlog dus en ook zien we geen beschikbare netwerken. Ef begint steeds luider te loeien bij zoveel pech. Ik stap uit en hoor een automotor die wel start. Ik stiefel erheen en een vriendelijke man helpt ons aan het nummer van een garage op twee kilometer afstand. Een wit bestelwagentje met een vriendelijke man erin komt ons te hulp. In een paar seconden opgelost. Nu nog even klagen bij de ANWB, want dit soort hulp is onbereikbaar voor jonge bejaarden die niet aan hun beeldscherm verkleefd zijn.

De laatste weken lijkt een vreemde rust in me neergedaald. Hoe het nieuws van buiten ook doorbuldert, het lijkt of het binnen stiller wordt. Zelfs de slaapangst lijkt te smelten. Ik kan het eindelijk: gewoon gaan liggen en ogen dicht. Ook het wakkerschrikken op ontijden komt niet meer voor. Ik heb ’s ochtends zelfs zin om aan de slag te gaan en hoop dat dit zo blijft. Zou deze verandering mijn nieuwe normaal zijn of vraag ik teveel?

Mijn projecten aan de nieuwe naaimachine lukken nu gemakkelijker. Eigenlijk was ik vergeten dat zo’n projectje enorm veel werk is en dat je daarom beter in kleine stapjes naar het eind kunt toewerken. Het ‘morgen verder’ hoort er echt bij. Vroeger toen ik deze karweien vaak deed, moet toch een stuk geduldiger zijn geweest dan ik me herinner. Het werken met toetsjes in plaats van de voetpedaal jaagt me nu geen schrik meer aan en zo begin ik nu echt plezier te krijgen in dit maakwerk én de resultaten. Nooit weg, want ik had allang veel ideeën. Die kan ik nu in de wachtrij kwijt. Met heel prachtige muziek via Spotify erbij is het goed toeven in de afzondering van mijn  werkkamer. En als ik de wereld weer zoek, vind ik daar nu ook de podcasts met mooie gesprekken of leuke verhalen.

Om verder te lezen, klik hier.