Schuildagen

Iemand keek mij liefdevol en bezorgd aan. Het verwonderde me dat die blik mij zo bijbleef. Me recht in mijn ziel geraakt had. Ik bedacht me dat ik dergelijke dierbare blikken in mijn geheugen had verankerd. Ik kon ze zo oproepen en opnieuw deden ze hun omhelzend werk. Misschien eens een tekenproject van deze beelden maken. Daaraan flink doorwerken, om verdiept bezig te kunnen zijn.

Op verloren momenten dwaal ik interactief over kaarten op zoek naar leuke campings. Na een uurtje voel ik mij prettig rondgereisd. We kijken ook heel graag series met mooie landschappen. Landschappen maken mij blij. Net als betekenisvol oogcontact.

Ook weer aan de naaifrutsels gegaan. Heb een oud T-shirt omgebouwd tot iets heel nieuws en tussendoor nog een stoffen envelopje gemaakt dat eruit ziet als kwam het uit de negentiende eeuw. Tevreden over. Ik hoop dat de ontvanger er blij van wordt.

Wij zien nu reikhalzend uit naar DE prik. En hopen ook dat de lock er dan snel af kan. De down was al redelijk ingedaald tenslotte. We verlangen naar bezoek. Naar het zien van vrienden. En nu maar hopen dat je met zo’n prik ook echt niet meer besmettelijk zult zijn. Voor hoe lang die werkt, dat is verder nog steeds een vraag. Dat de overheid de vorming van mensendrommen nu wil tegengaan, dat snappen we. Liever niet nog even een ongebreidelde derde golf. Alles inspanningen zijn gericht op de vaccinatiegraad en dat zit niet zomaar mee.

Wat me daarbij toch erg tegenvalt is dat het snel zelftesten nog altijd buiten bereik lijkt te worden gehouden. Ook lijkt er weinig vertrouwen te zijn in de verantwoordelijkheidszin van ons burgers. Een blijk van paternalisme, zoals ook al bij de mondkapjes.

Ik denk ook wel eens dat het kort houden van ons burgers mede ingegeven kan zijn om te kunnen bouwen aan feilloze statistieken, aan een ultieme monitoring.

De kosten van het beschikbaar maken van zulke hulpmiddelen kan toch het probleem niet echt zijn, gezien de geweldige voordelen die de hervatting van het maatschappelijk verkeer oplevert. Ik kijk met jaloerse ogen naar het beleid dat Oostenrijk hierbij volgt. Daarin ligt echt de toekomst. Hoe te leven met risico’s en hoe jezelf en anderen hiervoor te beschermen. Net als condooms een kwestie van eigen verantwoordelijkheid zijn geworden. Dat zou ik graag willen, ook hier, in dit land zonder bergen.

Om verder te lezen, klik hier.