Terug in je hok

Natuurlijk hoop ook ik dat het zo’n vaart niet zal  lopen met onze maatschappij. Maar als ik de lijntjes trek en de vlakjes inkleur met die paar kleuren die ik nog heb, dan is het plaatje dat ik krijg gevuld met het snel vervallen van de waarde van een breed maatschappelijk welzijn. Een plaatje van gedwongen onderwerping aan machteloos makende belangen in het wereldwijde geldcircus dat me geen andere ruimte geeft dan te zeggen ‘me too’.

En of ik geniet van mijn litanie, of ik het leuk vind me zo te laten horen? Ik genoot juist van de tijd toen ik meende dat ik hoop mocht hebben op wereldwijde verbeteringen, op een streven naar vrede, op een streven naar verantwoorde welvaart voor iedereen.

Sinds begin jaren ’90 is deze hoop voor mij voelbaar af aan het brokkelen.  Een China dat zich toelegde op de perfectionering van een totalitair regime met niet aflatende expansiedrift, gevolgd door Rusland, het oorlogszuchtig rondstampen van steeds meer partijen in de Balkan en het Midden-Oosten, de opkomende populariteit van het baasjesdom tot verering van de zilverruggen. Steeds meer onverzoenlijke machtstegenstellingen kwamen aan het licht. De markt bleek een over groeiende internationale investeringsdrift te beschikken, gevoed door het samenstromen van geld en positie. De winst voor de aandeelhouder bleek plotseling het Leidmotiv bij het ondernemerschap geworden, niet de werkelijke waarde en ontwikkeling van een bedrijf.

Een nieuwe kaste van vermogenden paradeerde als kakelverse adel steeds vaker door beeld en kraaiden dat zij de wereld wel eens even zou omvormen naar eigen beeld. Hoewel ik al een poosje niet blij meer was, deed ik wat veel anderen deden: materieel even op adem komen en goed zorgen voor eigen kring, toen het nog kon en tegelijkertijd hopen dat het streven naar welzijn binnen de samenleving politiek niet compleet onder de voet zou worden gelopen door carrièrevooruitzichten. Dat Wim Kok zijn loopbaan in de vakbond en politiek afsloot met vele gulle verdiensten uit commissariaten, deed mij naar adem happen. De algemene reactie bestond uit brede onverschilligheid en verwijzingen naar het recht op eigen keuzes. Met kritiek zette je jezelf nu in een hoek.

Intussen was het maatschappelijke initiatief van voedselbanken geruisloos toegevoegd geraakt aan de algemene voorzieningen en gereguleerd zodat er beslist geen misbruik kan ontstaan. Waar het misbruik er niet was, zijn mensen uit ‘andere’ culturen stelselmatig geoormerkt als fraudeurs en door de overheid ten gronde gericht, tandeloos gemaakt met behulp van zwart weggelakte documenten waar alleen nog iets als de aanhef te lezen viel.

Zie hier dan het werkelijke beeld: beleid gericht op het aanmerken en beboeten van een onderklasse. Niet ons soort mensen, tenslotte.

Om verder te lezen, klik hier.