Van fijne dingen …

Ik zet mij schrap om ons nieuwe eigen, veel beperktere, normaal, vol te houden. We zijn tot één versoepeling overgegaan. We ontvangen weer op afspraak, één persoon per keer en dan alleen buiten in het pollenprieel. Nog wat miniprotocolletjes over het naar de wc gaan en het wegbrengen van de afwas en we kunnen zielsverwanten weer uitgebreid in persoon ontmoeten, vrijwel zoals we altijd deden. Dat zorgt voor fijne avonden, met veel plezier en mooie gesprekken. Het is een dierbare en vrolijke ervaring en het doorbreekt onze avondsleur.

Er zijn hier thuis nog wat grote projecten. Alle hittewerende gordijnen voor de bovenverdieping moeten af, zodat we komende golven wat beter doorstaan dan vorig jaar.

Maar ach, ik ben een moeilijke starter en voelde tegenzin. Mijn oude naaimachine, een echt werkpaard, maar toch wel wat teer geraakt, werd de kop van jut. Internetbezoek werd een paar dagen mijn toevlucht in het niet willen of kunnen beginnen. Ik las over wat nieuwe naaimachines eigenlijk kunnen, zocht naar een tweedehandse van mijn keuze. Was niet voor handen, dus een goede keus want blijkbaar nog lang geen afdankertje na drie jaar op de markt.

Na veel wikken en het wegen van de portemonnee, besloot ik tot de aanschaf van een fonkelnieuwe. Ik vond een afgeprijsde, want het tweede type ervan was al uit, nu met nog meer borduursteken die ik nooit zou gebruiken. Kordaat toegeslagen en nu heb ik een prachtig beestje dat heel veel fijne behulpzaamheden heeft. Zo kreeg ik er weer moed op en in een luttel aantal dagen hingen ze, die hitteweringen. Net op tijd.

Een stevig buitje bedierf een etentje in ons pollenprieel. We hebben het nu verrijkt met een schuifbaar regenscherm. We worden er handig in; het lukte zowaar in een paar dagen, van ontwerp tot bevestiging. En het is een fraaie toevoeging.

Ik sta in mijn werkkamer. Een onwezenlijk gevoel, losgezongen van tijd, landt zachtjes en zet alle kleuren in een zachte gloed.Ach, daar is het zomaar weer, het grote geluksgevoel. Ik blijf even stil om het tot me te laten doordingen. Een gedachteloze stilte die maakt dat de landing slaagt.

Ooit tijden hoorde ik steeds vaker dat geluk vooral bestond uit de afwezigheid van narigheid, ergernissen en ongeluk. En zeker, ook volgens mij is dat een vorm van geluk. Dat is het hebben van geluk. Maar het echte geluk laat zich niet vangen. Het meldt zich op een eigen gekozen moment, zonder directe reden of aanleiding. Het is de kunst het te laten landen, zonder het om te wroeten met gedachten of handelingen. Hoe beter dat lukt, hoe langer het duurt voordat de dagelijkse beslommeringen en emoties het weer alleen voor het zeggen hebben.

’s Avonds proostten we op de verjaardag van een onlangs overleden vriend. Een dierbare herinnering aan hem en zijn vermogen zich nooit uit het veld te laten slaan en heel vaak blij te zijn met alles dat hem toeviel. Hulde!

Om verder te lezen, klik hier.