Verloren en toch thuis

We fietsten naar een terrasstek, zo’n vijftien kilometer verderop. Een mooie waai in een voortjagende wolkenhemel  begeleidde ons. Heerlijk door de polder, weidse landschappen, honderden vogels, het was er allemaal weer. Het kostte merkwaardig weinig moeite, zelfs met wind tegen. We hadden weer iets van ons leven terug.

Bij thuiskomst bleek ons dat we iemand hadden verloren. Zomaar, ineens. Niet aan het virus, maar niet minder voorgoed. Het missen van haar raakt ons niet dagelijks, maar het verlies voelt als gat dat ook door de tijd niet meer echt opgevuld zal raken. We leven nu op afstand mee met het afscheid dat haar naaste dierbaren doormaken.

Ik stel me voor hoe dat afscheid nemen gaat. Het is de onontkoombare tijd, het verstrijken van uren en dagen, het besef: op deze dag vorige week was ze er nog. De vanzelfsprekende aanwezigheid, het geluid van de stem, alles blijft onverdroten vlakbij. In gedachten ontbrandt de strijd naar kracht voor het aanvaarden van de werkelijkheid, terwijl het onvoorstelbare echt gebeurd is. De tijd doet iets scheuren. Ineens is het meer dan een week geleden en dwingt tot het besef dat de afstand in de tijd alleen maar groeit.

Tijdens de uitvaart, veel te ver bij ons vandaan, liepen we de wandeling die ze kortgeleden maakte in onze stad. Dronken koffie waar we met elkaar hadden gezeten. Hoe het zo kwam wisten we niet, maar uit het niets begonnen er torenklokken te beieren. Een hele tijd lang. Het regende er zachtjes bij.

De tijd heelt helemaal niets, maar dwingt hardhandig tot meer afscheid. De herinnering zoekt vreemde momenten voor een overval. Je pakt zonder na te denken, uit gewoonte, een kopje teveel uit de kast, of je staat op het punt te roepen: ‘Weet jij waar dat is gebleven?’

Het nieuwe normaal bestaat niet. Niet als het wordt verkondigd en niet als het moet worden gezocht. Je moet iets dierbaars laten slijten om verder te kunnen komen in een andere werkelijkheid.

In ons postzegelparadijsje werden we opnieuw overvallen met slecht nieuws. Een scheiding van een stel heel dierbare vrienden. Dit raakt nu ook harder. In ieder geval zo lijkt het. We waren beiden van streek. Het wegvallen van stille bakens maakt de diepte onder ons levensbootje voelbaar.

Om verder te lezen klik hier.