Voorpret en lichte zorgen

Gluren bij lieve buren

Voor mij begon het echte verhaal van het leven met het nieuwe virus begin februari met geluiden van een vorige generatie: ‘We hebben liever niet te vaak bezoek. Dat virus in China gaat hier problemen geven. Net zoals vroeger de Spaanse griep. Daar is mijn tante nog heel jong aan overleden. Ik heb haar nooit gekend.’

Ik hapte even naar lucht. Dacht ook dat de vorige keren met die SARS en Mexicaanse griep, niets tot hier was doorgedrongen. Waarom dan  nu wel? Van oude mensen en angsten die nooit voorbij gaan, dat vooral misschien.

Er diende zich een nieuwe periode in ons leven aan. Ef, mijn levensgezel, was afgelopen najaar hard geraakt door een heftige dystrofie-aanval en zo hadden we sinds half oktober vorig jaar een soort ‘huisarrest’ omdat hij niet meer dan een paar meter per keer kon lopen en de hele dag door aan doorlopende helse pijnen leed. Postzegelen noemde we deze toestand: het leven op de vierkante meters binnenshuis. Nu bracht hij voor het eerst de afvalton weer naar de hoek van de straat.

Iemand van heel lang geleden, die nog eens een zelfgemaakt boekje achterliet op één van mijn Salons, kwam lunchen. Het boekje was zeker twintig jaar lang van stapeltje naar stapeltje verhuisd en mocht nu weer terug naar de rechtmatige eigenaresse. Ze kwam er graag voor naar Amersfoort en het was bijzonder haar aan onze keukentafel terug te zien. Ze leeft nog steeds voor het maken van haar kunst. Haar werk heeft nu vast extra vaart gekregen. Zien? Hier de link!

De narigheid van de pijn was nu echt op z’n retour, besloten we. Door die gedachte geïnspireerd hadden we ons gemeld voor een paar dagen weg met een stedenverrassingstrip. We hoorden dat we in mei Poznan zouden gaan bezoeken. Leuk, anders nooit naartoe gegaan. Gelegen tussen Berlijn en Warschau. Ef belde met een bevriende tangofanaat die veel op tour is voor de dans. Ja, ook daar had hij meerdere vriendinnen met wie we zeker contact moesten opnemen voor de gezelligheid en lokale tips.

De week daarop zou ikzelf weer eens jubileum-jarig worden: er werd druk gewerkt aan het feestje! Opluchting alom en ik hoefde me daar niet druk over te maken. Tenminste, ik onthield me van bemoeienis, want ik ging het niet voor mezelf bederven. Ef kwam regelmatig voorbij met een hoofd rood van de inspanning. Hij was er druk mee.

Gluren bij de Buren konden we nu ook belopen Ef en ik, zelfs met wind tegen. Een paar mooie mini-concerten beleefd. Heerlijk die vrijheid, ook in volle stormen. Op naar de hernieuwde onbekommerdheid!

Om verder te lezen klik hier.