Voortwaaien met die tijd!

De pandemieperikelen bereiken nu het volgende dieptepunt, namelijk het vraagstuk van de vaccinatie. Toch denk ik dat bij goedkeuring van het volgende vaccin – Moderna, als ik het wel heb – deze discussie een eind gaat luwen. Tenminste als er voldoende voorraad van is ingekocht. Misschien ook dat een zekere gepensioneerde hoge ome uit het leger, gehoor krijgt voor zijn oproep in de Volkskrant. Hij bepleit om defensie in te zetten bij de massale vaccinaties, want niet alleen oorlogstijd is hun expertise, maar net zo goed de grootschalige hulpverlening bij rampen. Zelfs hun ICT functioneert, zo mocht ik lezen. Het is maar een weet.

Helaas besteedt Nederland traditiegetrouw veel tijd en geld aan het bereiken afstemming. Helaas, omdat dat begrip vaak niet de lading dekt van de interne discussies. Je zou er een nieuwe vorm van de Afrikaanse consensuscultuur in kunnen zien: niemand verlaat de bijeenkomst zonder instemming. Deze meningensaus dient dan als werkbaar compromis en als rechtvaardiging. Dat zware werk van stappen zetten en uitvoeren, is vervolgens weer aan anderen. Voor de verantwoordelijkheid zoeken we in deze tijd nog iemand.

Defensie trappelt om nu eens goed te laten zien wat dit staatsonderdeel waard is op eigen bodem. Mij lijkt het wel een heel bijzondere ervaring om die injectie te krijgen van zo’n standvastige legerman in uniform. Maar het mag ook zeker een zij zijn. Die zijn namelijk even goed. Misschien dat ze mee mogen aanzitten aan die ronde overlegtafel.

De wetenschap en de zorg ploeteren volhardend verder om het tij te keren. Ook ik bewonder hun doorzettingsvermogen en veerkracht diep en hoop dat de malheur snel op een einde toeloopt. Maar de hoogste bergen moeten nog genomen worden voordat dat uitzicht zich ontvouwt. Tenminste zo ziet het er uit.

Hugo de Jonge praat intussen onaangedaan verder met het opgewonden optimisme van een padvinder die in het donker een spoor meent te zien. Tussen mijn eigen oogharen zie ik Mark Rutte zachtjes naar achteren stappen. Hij lijkt zijn innerlijk oog steeds vaster te richten op nieuwe verten. Europa? Wie zal het zeggen. Voor nu heeft hij de taken gedelegeerd aan zijn ministers en het volksdeel dat hij voor volwassen en verstandig houdt.

Dat andere deel, dat wat zich ontkend voelt, zal aanstonds krachtig laten horen hoe bang en onbezonnen het is geraakt van al die onzekerheden in 2020. Ikzelf hoop nog een beetje oudejaarscabaret op tv te kunnen volgen in de oorlogszone die ook wel jaarwisseling heet. De tactiek van de verschroeide viering is op handen, zo voel ik aankomen. Maar misschien valt het toch weer mee en kan iedereen even wat opluchting beleven aan het afscheid van dit jaar. Ik wens het iedereen toe. In gezondheid. We toasten erop, hier thuis.

De volgende aflevering speelt in het nieuwe jaar 2021. Om te lezen klik hier.