Zeg het…

Eigenlijk wilde ik schrijven over de betovering van onze wandelingen. Maar daar kruipt wat tussen. Aan de ene kant het feit dat de semi-lockdown de herfstvakantie heeft bereikt en die wandelplekken ons nu te druk zijn. Aan de andere dat diezelfde herfstvakantie voor veel mensen voorbode is van een gedwongen maandenlang samen thuis zitten. Dat wringt. Het gevoel van tijdelijkheid is in de verdrukking geraakt. Het jezelf zijn ligt aan banden als je steeds rekening moet houden met anderen.
In het gehamer over niet-niet-niet en moet-mag-misschien-moet-kanniet is het moeilijk om iets van begrip te bespeuren. Het noemen van begrip is meestal niets anders dan de springplank naar de herhaling van de riedel. Een flinke mate aan informatiedoofheid maakt zich langzamerhand van onze wereld meester. Zelfs zag ik voor het eerst op NPO een talkshow zonder enig coronanieuws of deskundige toelichting.
Er is een goed geformuleerde erkenning nodig van deze stemming én empathie met wat het veranderde leven voor veel mensen betekent. Met warme woorden. Ik vervolg daarom hier ‘mijn’ speech.

Goedenavond!

De blauwe lucht uit ons bestaan lijkt verdwenen te zijn. Ik zou u kunnen vertellen hoe de overheid en de wetenschap met enorme inzet aan oplossingen werken. Want dat gebeurt, al weten we niet wanneer we daar de vruchten van plukken. Daarom kies ik er nu voor het toch eens te hebben over hoe het leven voelt. Want dat is wat we meemaken. En dat we een website openen waar mensen hun tips kunnen delen.

Achter de voordeur ervaren we de werkelijkheid pas echt. Daar gaan mensen scherp voelen hoe het is dat niet duidelijk is hoe lang het nog gaat duren. Niet iedereen heeft evenveel last van deze crisis, maar als ik bijvoorbeeld denk aan de gezinnen waar iedereen de krapte van het thuis moeten blijven met elkaar meemaakt, dan wil ik daar graag bij stil staan.

Ik heb de afgelopen tijd nagedacht over hoe het is om zo van dag tot dag verder te komen. Ik heb hierover ook veel gesprekken gevoerd. Het eerste dat daarbij naar voren kwam, is dat beschrijving van een hamer om het virus de kop in te drukken niet helemaal goed gekozen is. Om te voorkomen dat kinderen zouden gaan denken dat ze een hamer moeten gebruiken tegen het virus en dit misschien ook gaan uitvoeren, hebben we nagedacht over een betere vergelijking.
We kwamen hierop uit: de maatregelen moeten ervoor zorgen dat het virus geen stiekeme gast wordt binnenin mensen. Stiekem meeliften voorkomen we door ons te houden aan de maatregelen.

Graag vraag ik uw aandacht voor een aantal heel bruikbare tips die ik al pratend bijeen heb gesprokkeld. Ik wil u die niet onthouden en ik hoop dat er iets bijzit waar u wat aan heeft.
Ik hoop ook dat u met reacties wilt komen, zelfs als u zich niet herkend voelt. We gaan de praktische ideeën bundelen op een website voor en door u.
De tips die ik nu wil geven gaan over lange dagen thuis samen met kinderen. Ze zijn terug te lezen op die nieuwe website.

Tip 1: Kijk eens rond in huis om te zien hoe je de ruimte anders kan gebruiken. Zorg dat er een tafel is om samen aan te zitten, werken en spelen. Misschien is het niet zo erg om het bord af en toe op schoot te nemen bij de maaltijden, zodat de dingen waar iedereen mee bezig is, een poosje op tafel kunnen blijven liggen.

Tip 2: Als we nu, nog meer dan anders, per persoon aan een beeldscherm gekluisterd zijn, kunnen we met de gezinsleden afspreken dat die op bepaalde uren op zwart gaan om iets samen te doen. Liefst iets actiefs. Als het weer mooi is, naar buiten. Een bordspel spelen. Samen knutselen. Kinderen laten helpen bij het koken, de was vouwen.

Tip 3: Spreek met elkaar af dat er overdag één kamer is als afzonderingsruimte buiten de huiskamer. Dat kan prima een slaapkamer zijn waar een tafeltje met een stoel staan. Wie dat wil, kan in goed overleg, die kamer gebruiken om even alleen te zijn. Voor de concentratie. Voor een persoonlijk gesprek met buiten. Voor het vrij beluisteren van eigen muziek. Spreek dan ook af hoe lang dat mag duren.

Tip 4: Het met elkaar in huis zitten is bij momenten vast saai of benauwend. Dan kan het gebeuren dat iemand in het gezin ineens heel boos wordt. Misschien over iets belangrijks, misschien over niets. Geef iemand die boos is geworden de ruimte om af te koelen. Probeer er niet meteen op in te gaan. Zeg wanneer je er over wilt praten en zoek niet meteen je gelijk. Probeer het moeilijke moment samen tot een einde te brengen. Misschien is een beetje troosten al genoeg.
Dat lijkt makkelijker dan het is. Ik denk dat het één van de moeilijkste dingen is die mensen met elkaar door moeten zien te komen. Maar het is zo belangrijk, weet ik uit ervaring!

Tip 5: Voor wat betreft corona en kinderen: kinderen lijken weinig gevoelig voor besmetting. Maar kinderen kunnen die wel overdragen, misschien niet via de adem, maar bijvoorbeeld door de handen. Kinderen raken graag van alles aan. Dat hoort bij hun ontwikkeling.
Maak samen een nieuw ritueel: voor je een gebouw binnengaat even je handen goed inwrijven met dat spul. En als je er weer uitkomt, ook. Ieder heeft daarvoor een eigen flesje bij zich.
De oproep ‘Was je handen stuk’ klonk een beetje afschrikwekkend. En dat is niet nodig, want je handen kunnen er best tegen om vaak gewassen te worden.

Verder geef ik u graag deze gedachte mee: ‘Wees geen virusgastheer. Laat anderen je adem niet voelen! Hou afstand van elkaar. Zorg voor leuke mondneusbedekkers. Dan heb je ook weer eens iets nieuws aan. Te koop of zelf te maken! Ben je handig? Maak dan een leuke voor een ander! En doe die handen, zeker als je buitenshuis bent!

Ik hoop dat u iets heeft aan dit verhaal. We horen uw geluid graag klinken op de nieuwe website: www.???.nl. Geef uw reactie en help elkaar zo bij het doorploeteren van al deze lastige dagen!
Veel dank voor de aandacht voor mijn verhaal.

Als ik het zou mogen zeggen zou ik het zo doen. Regelmatig. En iedere keer een andere groep onder de loep nemen. De reacties en nieuwe suggesties wekelijks bespreken. Laten weten dat een regering beseft hoe lastig het is. Erkenning geven. Dat hoef je niet juridisch dicht te timmeren en het hoeft niet onomstotelijk wetenschappelijk vast te staan voor je er iets over zegt.
Wat zeiden ze ook weer over die president van Nieuw Zeeland? Juist! Zo!

Om verder te lezen, klik hier.