Zomernachtkaars

De afgelopen weken, in juli en augustus, hebben we ons kunnen opladen. We gingen er weer op uit, we streken weer ergens neer, voelden ons minder onzeker en hadden geweldig veel plezier. Maar nu valt op hoe het gedrag in winkels en op straat geen nieuw normaal bevat, maar vooral een hang naar het oude. Bij thuiskomst na de boodschappen deelt Ef herhaaldelijk briesend mee dat hij echt de enige is die nog iets doet aan voorzichtigheid. Gelukkig is hij niet van plan dat op te geven.

En dan moet die voortdurende zomer zo nodig van de ene dag op de andere de herfst stevig omhelzen. Zo jammer van de mogelijkheid ons te bezoeken in het pollenprieel. Beetje wrang ook, want de honger naar gezelligheid was nog echt niet gestild. Juist niet. Maar hoe dan ook hebben we wel besloten om weer over te stappen naar veel thuisblijven. Het gevoel van onveiligheid lijdt onder de felle protesten tegen de gevraagde aanpassingen en de hang naar het gevoel van vrijheid, massaal met nonchalance geëtaleerd. De verwarring over aerosolen, de veiligheid van beschermingsmiddelen samen met de groeiende maatschappelijke weerstand tegen onzekerheden, maken onze wereld voelbaar kleiner. Ook een vorm van herfst.

Toch hadden we nog een gestolen avond in de tuin. Koel, maar met de juiste vriendschap op de juiste stoel, hebben we tot in de kleine uurtjes hardop gedacht en vaak gelachen, soms onbedaarlijk. Totdat die kleine uurtjes weer echt aan het groeien gingen en wij wiebelig ons bed opzochten.

Ik wordt door onrust uit mijn slaap gesmeten. Gek wordt ik van het deuntje dat in mijn hoofd steeds harder ronddreunt. Smoke gets in your eyes is door mijn brein uitgekozen om mijn onbehagen genadeloos vorm te geven. Ook zeurt er een probleem uit een cijferpuzzel mee op het deuntje. Het is onmogelijk om te blijven liggen en opnieuw in slaap te vallen, dus ben ik met een dik hoofd om half zes ’s ochtends aan de laatste dag van de zomer begonnen.

Ligt mijn geluk op z’n gat? Vreemd genoeg niet. Aan optimisme lijd ik niet, toch ik voel me op deze laatste dag van augustus energieker dan in lange tijd. Het gevoel van afscheid geïllustreerd met de plotselinge donkere dagen van wind, regenhuil en druil, maakt plaats voor een andere kijk. Het groen is zichtbaar op verhaal gekomen. Het weer zelf lijkt ook nog op te knappen. Mijn werkkamer baadt weer in het licht, nu ik de hitte niet meer buiten hoef te houden. Zo valt de schok van de nakende herfst gaandeweg mee. Hier thuis lijken we meer dan ooit van ons samengaan te genieten. OK, vooruit, laat september dan maar komen.

Vervolg verschijnt binnenkort.