Zomertraan

Een beetje moedeloos vanwege het afscheid van die lange zomer en de onmogelijkheid nog mensen te ontmoeten als de kou terugkomt, borg ik mijn zomerschoenen en sandaaltjes op. Misschien nog eens wat fietsen en wandelen als het niet te nat zou zijn, was het enige wat er nog te doen zou zijn. Misschien goed ingepakt nog eens een terras aandoen.

Ik kon niet wennen, vond het ook veel te donker ineens, weggeduwd in een bestaan waar ik niet op hoop. Als kers op de taart van deze benauwde stemming kreeg ik een ontsteking in mijn schouder en mocht ik mijn arm in het blauwe lapje hangen. Verder niets. Dus zag ik een paar heel mooie documentaires op Netflix. Aanrader voor wie te veel troep in het hoofd voelt is deze documentaire: My Octopus Teacher. Mij hielp het een paar dagen. Ik probeerde de schouderklachten er vooral uit te slapen. Het verdween uiteindelijk, na een week of twee, met medicatie.

Als aanvulling op de grillige werkelijkheid besloot de zomer ons toch nog eens toe te lachen. Ik pakte mijn sandalen weer uit de kast en we stuurden de berichtjes rond aan wie we graag nog even ongedwongen zouden zien in ons pollenprieel. Pijnen ten spijt en goed geholpen door Ef maakte ik weer echt lekkere uitgebreide maaltijden. Zo praatten we tot laat (of vroeg, zo je wilt) over alles wat ons en onze gasten bezighield, goede grappen, dat alles was er nog tot troost voordat de kille winter zijn vingers weer naar ons uit zou strekken.

Om verder te lezen klik hier.